علی تجویدی به سال ۱۲۹۸ شمسی در تهران خیابان ری متولد شد و از همان اوان کودکی زیر نظر مستقیم پدرش هادی خان تجویدی که خود هنرمندی بزرگ و از شاگردان ممتاز کمال الملک و اولین استاد مینیاتور در ایران بود ، قرار داشت و چون پدر علاوه بر نقاشی و مینیاتور با موسیقی هم آشنایی داشت و تار را نزد درویش فرا گرفته بود و آن را شیرین می نواخت ، کم کم علی را با این ساز آشنا ساخت و پس از چندی که وی به مرحله نوجوانی رسید و وارد پیشاهنگی شد نواختن فلوت و (( نت )) موسیقی را نزد آقای ظهیرالدینی آموخت و از شانزده سالگی ویلن را ابتدا نزد آقای سپهری آموخت و سپس مدت دو سال نزد استاد حسین یاحقی به فرا گرفتن ردیف های موسیقی ایرانی مشغول گردید.

علی تجویدی پس از چندی به کلاس استاد ابوالحسن خان صبا رفت و مدت هشت سال به آموختن ویلن و سه تار همت گماشت و بنا به توصیه صبا برای تکمیل تکنیک نواختن ویلن و آشنایی با موسیقی غرب ، چند سالی را نزد ملیک آبراهیمیان و بابگن تامبرازیان رفت .

تجویدی پس از آن برای تکمیل هنر موسیقی چندین سال به مطالعه در زمینه (( هارمونی )) و ارکستراسیون نزد هوشنگ استوار پرداخت به طوری که بسیاری از آهنگهایی که قبلا ساخته بود مانند:آزاده ام ، صبرم عطا کن ، پشیمانم را شخصا برای ارکستر بزرگ تنظیم و اجرا کرد .

وی آهنگهای جاودانه بسیاری ساخته که با صدای خوانندگان زن و مرد اجرا شده است. همچنین آثار مکتوب وی به عنوان مرجع موسیقی مورد استفاده اهالی موسیقی بوده و خواهد بود.

وی در سال ۲۰۰۲ از سوی یک بنیاد بین المللی به عنوان مرد سال جهان معرفی شد.آهنگ های "تذرو" و" مناجات "از آخرین ساخته های تجویدی بود که در سال ۱۳۷۸ توسط ارکستر موسیقی ملی ایران به رهبری فرهاد فخرالدینی اجراگردید.